روی تنهایی هایم

مترسکی علم میکنم

تا کلاغ ها

خاطراتمان را

به منقار نگیرند ...

بودم به عشق یاران عمری در این بیابان وقتی که دلبری نیست ماندن چه سود دارد؟؟

وخدا یک نفر را آفرید به نام تو…

و آمدی به دنیایی که همچون تو نداشت و هرگزهم نخواهد داشت!

وخدا خواست که برای من کسی مثل تو نباشد و تو مثل هیچ کس باشی.

 و خدا خواست با یاد تو همیشه تنهاترین باشم،

 و هر شب و روز با خاطره هایت خلوت کنم،

 و بیا بخواب در رویاهای من و در آرزوهایم بیدارشو..

 که من خیابان ساکتی هستم و پیوسته خواب قدم های تو را می بینم!

 و بیش از این پنجره را چشم انتظار نگذار...

چراکه این پنجره مال من است و من در این پنجره می خواهم تو را بیابم...

 به جان تو ای جان من، خدا خواست،

 و خدا خواست که من دوستت بدارم،

 و چقدر زیباست که خدا بخواهد ...

امسالم تموم شد دل تنها

                                     دوباره تکرار و تکرار شبها

 تا بوده این بوده دل تنها

                                    سال نوت مبارک ای دل تنها

 میدونم تنهایی  میدونم دلتنگی

                                                 میدونم نازکم تو تحمل کن

 زندگی امیده سایه ی تردیده

                                        سرنوشت این بوده گله کمتر کن

 باز منو یاد اون دور دورا ننداز

                                          من خداحافظی کردم با پرواز

 چی میخوای از جونم ای دل تنها

                                           راحتم بذار تموم کن دل تنها

 میدونم تنهایی میدونم دلتنگی

                                                    میدونم نازکم تو تحمل کن

 زندگی امیده سایه ی تردیده

                                            سرنوشت این بوده گله کمتر کن

نمی خوام تو غربت جشن غم برپا شه

نمیخوام فکر غم تو سرت باشه

واسه پیری زوده

 تازه ام شاید که

روز فردا روز موعوده

                     با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد

عشقها می میرند،رنگها رنگ دگر می گیرند،

                   و فقط خاطره هاست

که چه شیرین و چه تلخ،دست ناخورده به جا می ماند

شده يه چيزي تو دلت سنگيني كنه....؟؟؟

خيلي سخته آدم كسي رو نداشته باشه، دلش لك بزنه كه با يكي درد دل كنه ولي هيچكي نباشه...

نتونه به هيچكي اعتماد كنه هر چي سبك سنگين كنه تا دردش رو به يكي بگه...

نتونه آخرش برسه به يه بن بست...

تك وتنها با يه دلي كه هي وسوسش مي كنه اونو خالي كنه...

اما راهي رو نمي بينه سرش روكه بالا مي كنه آسمون رو مي بينه به اون هم نمي تونه بگه...

خيري از آسمون هم نديده... مگه چند بار اشك هاي شبونش رو پاك كرده...!؟

بهش محل هم نداده تا رفته گريه كنه زود تر از اون بساط گريه اش رو پهن كرده تا كم نياره،

خيلي سخته آدم خودش به تنهايي خو كنه اما دلي داشته باشه كه مدام از تنهايي بناله...

خيلي سخته آدم ندونه كدوم طرفيه؟

خيلي سخته آدم احساس كنه خدا اونو از بنده هايش جدا كرده...

خيلي سخته ندوني وقتي داري با خدا درددل مي كني داره به حرفات گوش مي ده يا ،

پرده ي گناهات انقدر ضخيم شده كه صدات به خدا نمي رسه....

من از تو می مردم
اما تو زندگانی من بودی
تو با من می رفتی
تو در من می خواندی
وقتی که من خیابانها را
بی هیچ مقصدی می پیمودم
تو با من می رفتی
تو در من می خواندی
تو از میان نارونها گنجشکهای عاشق را
به صبح پنجره دعوت می کردی
وقتی که شب مکرر میشد
وقتی که شب تمام نیمشد
تو از میان نارونها گنجشک های عاشق را
به صبح پنجره دعوت میکردی
تو با چراغهایت می آمدی به کوچه ما
تو با چراغهایت می آمدی
وقتی که بچه ها می رفتند
و خوشه های اقاقی می خوابیدند
و من در اینه تنها می ماندم
تو با چراغهایت می آمدی ...

يك قدم به سوي آبادي
صد قدم به سوي ويراني
زندگي‌ام پر از اين لحظه‌هاست
و من اسير اين لحظه‌ها

لحظه‌هاي هيچ
لحظه هاي پوچ
لحظه‌هايي كه مرا از دست زندگي گرفتند
و به مرداب فريب بردند
چيزي به فرو رفتنم نمانده
چيزي به تمام‌شدنم نمانده
در سايه سنگيني كه بر روي زندگي‌ام افتاده
وزش نابودي را مي‌بينم
و از نزديك دستها
صداي طبل بيهودگي را مي‌شنوم
كه با طپش قلب من مي‌آميزد
و در اين آميزش حسي هست
قديمي و آشنا
حس تنهايي و غربت و انتظار

حس تنهايي و غربت و انتظار
اين وزش نابودي است يا ضربان قلب وحشت
كه بر سقف زندگي‌ام مي‌وزد
چيزي به فرو رفتنم نمانده
چيزي به تمام شدنم نمانده

     حتی اگر قرار باشد

        شبی بی چراغ

                  در حسرت یافتنت

   "تمام پس کوچه ها را

      زیر باران قدم بزنم"

          *******

      مرا فراموش نکن!!

در منی و اینهمه ز من جدا

با منی و دیده ات به سوی غیر

بهر من نمانده راه گفتگو

تو نشسته گرم گفتگوی غیر

                       غرق غم دلم به سینه می تپد

                       با تو بی قرار و بی تو بی قرار

                       وای از آن دمی که بیخبر ز من

                     برکشی تو رخت خویش از این دیار

سایه ی توام به هر کجا روی

سر نهاده ام به زیر پای تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا که برگزینمش به جای تو

                         شادی و غم منی به حیرتم

                          خواهم از تو ....در تو آورم پناه

                          موج وحشی ام که بیخبر ز خویش

                     گشته ام اسیر جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم دریغ و درد

رشته ی وفا مگر گسستنی است؟

بگسلم ز خویش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر شکستنی است؟

                           دیدمت شبی به خواب و سر خوشم

                           وه ...مگر به خوابها ببینمت

                           غنچه نیستی که مست اشتیاق

                           خیزم و ز شاخه ها بچینمت

شعله می کشد به ظلمت شبم

آتش کبود دیدگان تو

ره مبند..بلکه ره برم به شوق

در سراچه ی غم نهان تو

**نترس از هجوم حضورم، چيزي جز تنهايي با من نيست . . .

**فهميدن عشق را چه مشکل کردند ما را ز درون خويش غافل کردند انگار کسي به فکر ماهي ها نيست سهراب بيا که آب را گل کردند

**هر وقت تو زندگي به يه در بزرگ كه يه قفل بزرگ روش بود رسيدي ، نترس و نااميد نشو چون اگه قرار بود در باز نشه جاش يه ديوار مي گذاشتن

**چه زيباست به ياد تو با چشمهاي خسته گريستن چه زيباست هميشه در تنهايي تو را حس کردن چه زيباست در خيال با تو زندگي کردن عزيزم نام تو بر قلبم خالکوبي شده تا فراموشت نکنم . نازنين من همچون نفس کشيدن تو را بخاطر مي سپارم. يک روزه ديکه هم بدون تو گذشت

 **هر زني دو مرد را دوست دارد.

يکي ساخته تخيلات اوست، و ديگري هنوز به دنيا نيامده!

** دل تو اولين روز بهار... دل من آخرين جمعه سال... و چه دورند و چه نزديک به هم!

 **اگر از پايان گرفتن غم هايت نااميد شده اي به خاطر بياور که زيباترين صبحي که تا به حال تجربه کرده اي مديون صبرت در برابر سياهترين شبي هستي که هيچ دليلي براي تمام شدن نمي ديد

**زندگي را دور بزن و آن گاه که بر تارک بلند ترين قله ها رسيدى، لبخند خود را نثار تمام سنگريزه هايي کن که پايت را خراشيدند

**کاش بودي تا دلم تنها نبود تا اسير غصه ي فردا نبود کاش بودي تا براي قلب من زندگي اين گونه بي معنا نبود کاش بودي تا لبان سرد من بي خبر از موج و از دريا نبود

**دل هيچکس نمي سوزد براي حال غمناکم مگر سوزد همان شمعي که مي سوزد سر خاکم

**من اگر اشک به دادم نرسد مي شکنم اگر از ياد تو يادي نکنم مي شکنم بر لب کلبه ي محصور وجود، من در اين خلوت خاموش سکوت، اگر از ياد تو يادي نکنم، مي شکنم اگر از هجر تو آهي نکشم، تک و تنها، مي شکنم به خدا مي شکنم

**فردا که بارون بياد شايد زير چتر تو باشم ... و از همين حالا خيس باروونم